การให้ออกซิเจนกับผู้ป่วย

การให้ออกซิเจนบางครั้งเรียกว่า การบำบัดด้วยออกซิเจน (oxygen therapy) เพื่อเพิ่มระดับออกซิเจนในเลือดเมื่อระดับออกซิเจนในเลือดลดลงด้วยสาเหตุต่าง ๆ เช่น การหายใจบกพร่องภาวะการเผาผลาญของร่างกายผิดปกติ ปัญหาเกี่ยวกับหัวใจหรือตัวนำออกซิเจนน้อยจากการเสียเลือดมากหรือมีภาวะโลหิตจาง และสมองได้รับการบาดเจ็บ

วัตถุประสงค์ของการให้ออกซิเจนกับผู้ป่วย

  1. เพิ่มความเข้มข้นของออกซิเจนในเลือด กรณีที่ร่างกายได้รับออกซิเจนไม่เพียงพอด้วยสาเหตุที่กล่าวมาข้างต้น ทำให้เซลล์อยู่ในภาวะขาดออกซิเจนไปด้วย
  2. ลดการทำงานของระบบหายใจ เช่น กล้ามเนื้อช่วยในการหายใจ ถ้าต้องใช้มากเพื่อให้หายใจเอาออกซิเจนได้พอเพียง จะทำให้อ่อนแรงในที่สุดการให้ออกซิเจนจึงช่วยให้ใช้กล้ามเนื้อหายใจลดลง
  3. ลดการทำงานของกล้ามเนื้อหัวใจ ในภาวะที่ร่างกายขาดออกซิเจน ผู้ป่วยจะมีชีพจรเร็ว หัวใจบีบตัวแรง ผู้ที่เป็นโรคหัวใจอยู่เดิม เช่น หลอดเลือดหัวใจตีบ และกล้ามเนื้อหัวใจไม่ทำงานการที่หัวใจต้องทำงานมากขึ้น อาจทำให้หยุดทำงานและเสียชีวิตได้
    อาการของผู้ที่มีภาวะออกซิเจนต่ำ
    1. .อาการทางสัญญาณชีพ ผู้ที่มีภาวะออกซิเจนต่ำ จะมีอาการหายใจเร็ว หายใจเข้าลึกกว่าหายใจออกถ้าออกซิเจนต่ำมาก ๆ จะหายใจหอบหรือหายใจแบบหิวอากาศ (air hunger) ชีพจรเบา และเร็ว
    2. อาการทางด้านร่างกาย เมื่อมีภาวะขาดออกซิเจน ผิวหนังจะซีด หน้าซีด ริมฝีปากซีด-เขียวเล็บมือเล็บเท้าเขียวคล้ำ มีอาการเจ็บหน้าอก หาวบ่อย ปวดและมึนศีรษะ ร่วมกับลักษณะการหายใจ
    3. อาการทางพฤติกรรม ผู้ป่วยจะมีอาการกระสับกระส่าย หายใจไม่เต็มอิ่ม หงุดหงิด การตอบสนอง เฉื่อยชา สับสน การตัดสินใจทำได้ไม่ดี
      วิธีให้การให้ออกซิเจน
      การให้ออกซิเจนมีวิธีการให้อยู่หลายวิธี เช่น การให้ออกซิเจนผ่านทางเดินหายใจปกติ โดยออกซิเจนจะผ่านทางโพรงจมูก และลำคอทำให้อากาศและออกซิเจนได้รับความชื้นเพิ่มเติมอย่างเพียงพอก่อนเข้าสู่ปอด การเลือกวิธีการทำความชื้นของออกซิเจน จึงไม่ต้องพิถีพิถันมาก ทั้งนี้ขึ้นกับความเหมาะสมของอุปกรณ์ นั้น ๆ